De vicieuze cirkel van Onvolwassen Liefde

Het kind is hulpeloos, er dient voor gezorgd worden en het kan niet op zijn beide voeten staan, het kan geen zelfstandige beslissingen maken; het kan niet vrij zijn van zwakke en zelfzuchtige motieven. Daarom is het kind niet in staat tot onzelfzuchtige liefde.

Het kind wil exclusieve liefde. En dat is niet mogelijk. De liefde die het wil is zelfzuchtig, het wil zelfs niet liefde delen met anderen, met broers of zussen of zelfs met de andere ouder. Het kind is vaak onbewust jaloers op beide ouders. Maar als de ouders niet van elkaar houden dan leidt het kind nog meer.

Het eerste conflict komt voort uit twee tegengestelde verlangens:
De liefde van elke ouder exclusief.
Het lijden tgv dat de ouders niet van elkaar houden.

Daar de liefdescapaciteit van elke ouders niet volmaakt is, maakt het kind de misvatting dat desondanks deze imperfectie dat de meeste ouders nog steeds volledig in staat zijn om van meerdere personen te houden.

Het kind voelt zich buitengesloten en zich afgewezen als de ouder ook van anderen houdt.

De exclusieve liefde waar het kind om vraagt kan nooit bevredigd worden. Bovendien wanneer het kind verboden wordt om zijn zin te krijgen, wordt dit als een extra bewijs gezien dat niet genoeg van het kind wordt gehouden.

Deze frustratie veroorzaakt het gevoel bij het kind afgewezen te worden, wat ten gevolg haat, wrok, vijandigheid en agressie oproept. Dit is het tweede gedeelte van de vicieuze cirkel. De behoefte aan liefde die niet bevredigd kan worden veroorzaakt haat en vijandigheid naar de mensen waar hij het meest van houdt.

Het feit dat haat bestaat voor elk persoon die men dierbaar lief heeft creeert een belangrijk conflict in de menselijke psyche. Het is overduidelijk dat het kind zich schaamt over deze negatieve gevoelens en daardoor wordt dit conflict in het onbewuste geplaatst.

Deze haat veroorzaakt schuld, omdat het kind vroeg al geleerd is dat het slecht is, verkeerd en zondig om te haten, zeker ten aanzien van een van de ouders waarvan er verwacht wordt dat die geliefd en gerespecteerd wordt.

Angst voor straf, angst voor geluk

Deze schuld heeft een verdere en weer onvermijdelijke reactie. Het zich schuldig voelen, het onbewuste van het kind zegt: ik verdien het om gestrafd te worden.Dus ontstaat er een angst voor straf in de ziel, die alweer bijna geheel onbewust is. Echter de manifestaties kunnen gevonden worden in velerlei symptomen, die als ze doorgezet worden, zullen leiden tot de kettingsreacties die ik nu zal beschrijven.

Met deze angst voor straf wordt een verdere reactie ingezet, dat wanneer je gelukkig bent en geniet van plezier, ondanks dat het een natuurlijk verlangen is, voel je dat je het niet verdient.

De schuld van het haten van degenen die ze het meest lief hebben, bevestigt het kind dat het niets goeds, vreugdevols of plezierigs waard is.Het kind voelt dat als het ooit gelukkig zou worden, de straf die onvermijdelijk lijkt, veel groter zal zijn. Deze vermijding creeert situaties en patronen die altijd lijken te vernietigen waar ze het meest naar verlangen in het leven.

Deze angst voor geluk lijdt een persoon tot allerlei soorten ongezonde reacties, symptomen, inspanningen, manipulaties van emoties.

De persoonlijkheid snakt naar geluk en vervulling en een angst voor geluk verbiedt de vervulling ervan.

Het schuld gevoel is diep verborgen en hoe meer men streeft naar geluk hoe schuldiger men zich gaat voelen.

Dit creeert een nog complexere reactie. Ik ben bang om door anderen gestraft te worden, alhoewel ik weet dat ik het verdien is het onbewuste geloof van de mind.

Als ik mijzelf echter zou beschuldigen dan zal ik de vernedering, de hulpeloosheid en de degradatie van gestraft te worden door krachten buiten mij vermijden.

Deze basis conflicten van liefde en haat, van schuld en angst voor straf bestaat in elke menselijke persoonlijkheid. De compulsieve wens voor zelfstraf tgv verkeerde en onwetende conclusies bestaat in een ieder….